NederlandsEnglish
Wallpapers, travel, photography and more!
Click or press Ctrl-D



Eenzame verte..

Het is officieel zomer. Gisteren, 16 April, is de ceremonie verricht en het startschot gegeven. Niet Peter Tiemotei of Moniek Winters, maar wij waren het die de laatste twijfel wegnamen. Ik heb namelijk gisteren mijn eerste fietstocht van het jaar gemaakt. In select gezelschap heb ik mij met zo'n twintig kilometer per uur de provincie in gekatapulteerd. Enthousiast maar onwennig raasden we over landwegen, stofpaden en het glinsterende schelpenzand, steeds verder de leegte in op onze glimmende, afgespoilerde sportfietsen met opgeteld niet minder dan drie√ęnzestig versnellingen.

En toen, na een voor ons haast onvoorstelbare vijfendertig kilometer, doemde vóór ons de immense vlakte op van het veen van midden Drenthe. Dergelijke open vlaktes, onbeschermd tegen de zinderende straling van die koperen ploert, zonder een terrasje of zelfs maar een frietkraam binnen bereik zijn voor eens stadsmens maar moeilijk voor te stellen.. Met een schok werden we wakker. Hier was de echte ruimte, de leegte en de vrije natuur. Hier bestaat geen comfort, geen CV, geen koelkast of parasol. Hier zijn slechts de elementen. We luisterden intens naar de stilte in de hoop het geluid van een snelweg waar te nemen, maar de kakofonie van insecten, vogels en ruisende wind overstemden ieder contact met de wereld.

Als de grond onder je voeten verandert in drijfzand en je voelt hoe iedere zekerheid langzaam wegzakt om je heen, totdat je alleen overblijft in een volkomen onbekende omgeving, dan bekruipt je het gevoel te willen rennen. Zo snel mogelijk, zonder om te kijken en zonder te stoppen, totdat je weer omringt wordt door alles wat je kent. Of het je nu dierbaar is of je er van walgt. En dus draaiden we onze fietsen om en zette we een twee uur durende sprint in, op weg naar onze achtertuin. Uitgeput en leeg vielen we door het tuinhek op de warme tegels. Gelukkig was de buurman zijn motor aan het afstellen in de tuin, zodat we niet verveeld raakten van het eentonige geluid van de schreeuwende buurkinderen aan de andere kant terwijl we aan onze ijstheetjes lurkten.

Ieder jaar trap ik er weer in. Als een goudvis vergeet ik wat er zich aan de randen van mijn bebouwde kom bevindt. En telkens als ik daar een kijkje neem voel ik een leegte en slaat de schrik me om het hart. Ik vlieg terug naar mijn vertrouwde kasteeltje op de bodem in het midden en verschuil me achter de poort. Gelukkig duurt de zomer niet lang. Zeker niet zo lang als de verschrikkelijke spierpijn die ik heb opgelopen van dit vroegzomerse uitstapje.

De Sok



Bookmark and Share



Tevens verschenen bij HersenSpinsels.nl:

  • Er klaar mee
  •   door 'Raver'  
  • Baby aangeklaagd voor bijten in tepel
  •   door 'De Sok'  
  • CCTV, you like to watch, don't you?!
  •   door 'De Sok'  
  • Parkeermaffia
  •   door 'Mitch'  
  • Eenzame verte..
  •   door 'De Sok'  
  • Stedentrip: Parijs, de stad der liefde
  •   door 'De Sok'  
  • FM staat voor File Meldingen?
  •   door 'De Sok'  
  • De NPS is van mij!
  •   door 'De Sok'  
  • Vage gedachtenkronkels..
  •   door 'De Sok'  
  • Uw papieren alstublieft!
  •   door 'De Sok'  
  • Een redelijke smoes?
  •   door 'De Sok'  
  • Stedentripje?
  •   door 'De Sok'  
  • Luchtmacht Guinee neergestort
  •   door 'De Sok'  
  • Dokter Oetker
  •   door 'De Sok'  
  • De nieuwe truttigheid
  •   door 'De Sok'  
  • Dan liever lopen‚Ķ (dag 2)
  •   door 'De Sok'  
  • Al snel downhill (dag 1)
  •   door 'De Sok'  
  • HOPELOOS....
  •   door 'HR'  
  • DE NORM
  •   door 'HR'  
  • Stalking Etcetera
  •   door 'JAT'