NederlandsEnglish
Wallpapers, travel, photography and more!
Click or press Ctrl-D



Dan liever lopen… (dag 2)

Vandaag blijven de fietsen op slot. Een wijs besluit zo kan je je voorstellen.

Het wordt een prachtige dag in de bergen, wandelen met een gids over ongebaande paden met overweldigende uitzichten. Van jong tot oud en niet te moeilijk. Zo lezen we in de folder van het organiserende lokale bedrijf. Vroeg uit de veren, dat wel, dus in de rij voor het tandjes poetsen, en snel naar het toilet om de nodige ochtendurine te lozen over de drijvende boodschappen van onze kampvrienden. Ik ben al snel klaar en daar is F. al met een lang stuk gebruikt toiletpapier achter haar slipper aan wapperend.

De bochtige rit door de bergen gaat op sneltreinvaart. Onze chauffeur weet het gaspedaal te vinden. Zozeer zelfs dat broertjelief van F. zijn ontbijt op brute wijze moet lozen uit de nog steeds op volle vaart doorrijdende auto. Het is niet makkelijk een plaats te vinden om te stoppen op deze smalle bergweggetjes.

Aangekomen op de bestemming, een kale rots waaruit een schamel kafeetje is gehakt, wankelen we uit de besmeurde auto. Gelukkig heeft broer zijn humeur niet verloren en kauwt alweer op een broodje. We scharen ons bij een flinke groep zeer professioneel uitziende toeristen met fonkelende wandelstokken, felgekleurde fleecetruitjes en splinternieuwe bergschoenen. Een wild uitziende ongeschoren man neemt het woord. Vanachter zijn wilde ongewassen haardos beloofd hij ons een heel interessante tocht en stelt zich voor de duur hiervan volledig tot onze beschikking. Dan draait hij zich om en loopt in hoog tempo de weg omhoog. De groep looptoeristen schrikt wakker en komt langzaam in beweging. Wij volgen. Na enige tijd krijgen we de man weer in het oog. Hij heeft zich onder een stuk prikkeldraad heengewurmt en gebaart ons hem te volgen. Het blijkt een weiland te zijn waarover de tocht begint en de koeien hebben hun sporen overal achter gelaten. Ik stap in een zachte vlaai en mijn schoen voelt zwaar van het plakkaat dat ik nu met mij mee draag. Gelukkig is het niet over de rand gekomen, denk ik, en probeer te genieten van het ruige natuurleven.

Een onlosmakelijk onderdeel van het ruige natuurleven zijn natuurlijk insecten. Duizenden verschillende soorten beestjes bevolken het eindeloze weiland, en de meesten daarvan zien de kans schoon ons te verwelkomen. De meest aanhankelijke zijn de horzels. De enige goede remedie is ze op je voorligger dood te slaan terwijl je achterligger hetzelfde bij jou doet. Als een stel geflipte sm-ers lopen we in linie door het kniehoge gras dat handig de koeienmest weet te verbergen..

Na anderhalf uur is het tijd om te rusten. We zijn al op de helft, weet de folder te vertellen, maar het blijkt opnieuw een magere inschatting te zijn. Enkele van de minder mobiele medelopers zien al behoorlijk bleek om de neus. Zelf begin ik te verlangen naar een UNHCR opvangkamp om eens lekker in een kop warme koffie te knijpen.

Na nog enkele uren in konvooi te wandelen langs ernstig smalle paadjes en afbrokkelende richels, komen we op een uitzichtpunt. We kunnen kilometers ver kijken door de laaghangende bewolking. Zo ver het oog reikt geen teken van leven. Ook enkele medevluchtelingen geven steeds minder levenstekens. Sommigen hangen blazend met rode hoofden in miniscule struikjes van honderden jaren oud. Anderen zitten in kleine groepjes bijeen en delen de laatste vingerhoedjes water. "Nu niet ver meer" , wordt ons verteld. De gids neemt vast een sprintje en zet de finale afdaling in.

Onderweg komen we bessenstruiken tegen en sommige wandelvrienden beginnen uitgelaten te plukken en te kauwen. Zelf weten... De verbleekte skeletjes van plaatselijke konijntjes onder de struiken doen mij het ergste vermoeden. F en ik overwegen van de dode horzels op onze voorganger te snacken, maar we geven de gids nog een kans. Deze bergkabouter is overigens al een flink stuk opgeschoten. Wederom zien we hem nog net een paadje kiezen, zodat we niet als lemmingen in het verkeerde ravijn storten. Na een flinke verikale afdaling, de downhill van gisteren was een peulenschil, wordt het landschap al een stuk aangenamer. Een vrolijk klaterend beekje trakteert ons op een paar natte schoenen, wat goed uitkomt, omdat onze blaren door het koude water weer een beetje dichtvriezen. Enkele medestrompelaars vallen op hun knieen en drinken mee met het stroomopwaards slurpende vee.

Gelukkig is de lange stoffige weg naar het uitgehakte kroegje een stijle afdaling. Struikelend komen we aan op het terras. De gids is al aan zijn derde biertje begonnen en klaagt over zijn overuren. Inderdaad hebben we de laatste kilometers wel stapvoets afgelegd, aangezien enkele moeders hun halfbevroren kinderen besloten te dragen. Enfin, een warme snert en we voelen ons als broerlief op de heenweg. Morgen schijnt de zon misschien, dan kunnen we weer opwarmen.

De Sok



Bookmark and Share



Tevens verschenen bij HersenSpinsels.nl:

  • Er klaar mee
  •   door 'Raver'  
  • Baby aangeklaagd voor bijten in tepel
  •   door 'De Sok'  
  • CCTV, you like to watch, don't you?!
  •   door 'De Sok'  
  • Parkeermaffia
  •   door 'Mitch'  
  • Eenzame verte..
  •   door 'De Sok'  
  • Stedentrip: Parijs, de stad der liefde
  •   door 'De Sok'  
  • FM staat voor File Meldingen?
  •   door 'De Sok'  
  • De NPS is van mij!
  •   door 'De Sok'  
  • Vage gedachtenkronkels..
  •   door 'De Sok'  
  • Uw papieren alstublieft!
  •   door 'De Sok'  
  • Een redelijke smoes?
  •   door 'De Sok'  
  • Stedentripje?
  •   door 'De Sok'  
  • Luchtmacht Guinee neergestort
  •   door 'De Sok'  
  • Dokter Oetker
  •   door 'De Sok'  
  • De nieuwe truttigheid
  •   door 'De Sok'  
  • Dan liever lopen… (dag 2)
  •   door 'De Sok'  
  • Al snel downhill (dag 1)
  •   door 'De Sok'  
  • HOPELOOS....
  •   door 'HR'  
  • DE NORM
  •   door 'HR'  
  • Stalking Etcetera
  •   door 'JAT'